Happy Anniversary Sweetheart !

​​
અહીંયા તો છેલ્લાં ઘણા સમયથી આવવાનું બંધ છે. બ્લોગ બસ એક ભુતકાળ બનતો જાય છે ! એવું નથી કે લખી શકતો નથી કે લખવાની ઈચ્છા નથી, બસ 2 ટંકની રોટલી ના જોડતોડએ આ શોખને મારી કાઢ્યો છે.

હશે ભાઈ, જવા દો હમણાં એ વાત. એ વાત કરવા નથી આવ્યો આજે.

આજ થી 12 વર્ષ પહેલાં આજનાં દિવસે હું અને ટીઆ લગ્નગ્રંથિથી જોડાયા હતા. આટઆટલા વર્ષો થયા છતાં આજે પણ એ દિવસ મને બરાબર યાદ છે.

સહુ થી મજેદાર યાદ છે – “નાગિન ડાન્સ”.
લગ્ન પછી એક દિવસ આવે જયારે બધા બેસીને લગ્નની સીડી જોવે. અમે પણ બેઠા સીડી જોવા અને એમાં વરઘોડા સાથે નાચતાં જતા લોકોમાં એક ભાઈ બહુજ તાનમાં આવીને નાગિન ડાન્સ કરવા લાગ્યા હતા. આજ દિન સુધી મને અને ટીઆ ને ખબર નથી કે એ “બેગાની શાદી મેં અબ્દુલ્લા દીવાના”કોણ હતો અને કોની પાર્ટીનો હતો 🙂

આ 12 વર્ષની વાત કરીયે તો હું હંમેશ ની જેમ જ એમ કહીશ કે લગ્ન કરીને દુઃખી નથી. ઘણાં સુખ-દુઃખ, સારા-માઠાં પ્રસંગો આવ્યાં છે જીવનમાં પણ જીવન ચાલ્યે રાખે છે.
સારી – ખરાબ પરિસ્થિતિમાં મારી પડખે રહીને હંમેશાં સાથ આપ્યો છે. જેમ હું હંમેશાં કહું છું એમ ટીઆ એ મારુ પાવર હાઉસ છે.

આ સાથે મને ગમતા કેટલાંક ફોટોસ

એક ખુબ સુંદર મને ગમતું ગીત અરીજીત ના અવાજ માં

ખાલીપો

એ એને પ્રેમ કરતો હતો, એમ પણ કહી શકાય કે એ એને જ પ્રેમ કરતો હતો.

ખરેખર તો એ જ યોગ્ય કહેવાય કે એ એને જ પ્રેમ કરતો હતો.

એ પણ એને પ્રેમ કરતી હતી. અને એક દિવસ એ એને એકલો મૂકીને બીજા કોઈ જોડે જતી રહી.

એના માટે જીવન જીવવાનો કોઈ અર્થ જ ન રહ્યો. એ સીધો રેલના પાટા તરફ ગયો. ત્યાં પહોંચતા જ એના મનમાં એના પરિવાર વિશે વિચારો આવ્યા અને એની માં નો ચેહરો દેખાયો.

એ ત્યાંથી સીધો ઘેર આવ્યો, એના રૂમમાં જઈને આખી રાત ખૂબ રડ્યો.

વહેલી સવારે એની પરિસ્થિતિથી અજાણ એની માં એ હંમેશાની જેમ એને એક કવર આપ્યું, એમાં છોકરીઓ ના ફોટા હતા. માંએ કહ્યું, જોઇ લે કોઈ ગમે તો કહેજે.

એણે બધા ફોટા જોયા અને બધા ફોટામાં કંઈક શોધવા લાગ્યો પણ મળ્યું નહીં. પણ માની ખુશી માટે એ ફોટાને ઉંધા કરી પત્તાંની જેમ ચીપ્યા અને છેલ્લે ઉપર આવેલો એક ફોટો માંને આપ્યો.

માં એ ખુશીખુશી પંડિતજીને ફોન કરી તારીખો નક્કી કરવા કહી દીધું.

થોડા દિવસમાં એના લગ્ન થઈ ગયા અને થોડા મહિનાઓમાં એક બાળક પણ આપ્યું ઈશ્વરે.

અને આજે એ સુખી સુખી એનું જીવન એક ખાલીપા સાથે જીવી રહ્યો છે.