કરંટ મૂડ

કોરોનાને લગતી આ પ્રથમ પોસ્ટ છે, કદાચ છેલ્લી પણ હોય (ભાઈ ચિંતા ના કરો, હજુ પૂર્ણ સ્વસ્થ છું). કેમ કે પ્રતિ માસ પોસ્ટની સંખ્યા છેલ્લા ઘણા સમયથી બહુ સમ્માનજનક નથી. એ હિસાબથી આવતા ૨-૪ મહિના માટે આ એક પોસ્ટ ગણી શકાય 😁😁😁 .

હજુ ઓફિસ જવાનું થયું નથી, ઘરકામ !!! (વર્ક ફ્રોમ હોમ) જ કરું છું અને કદાચ હજુ થોડા દિવસ એમજ રહેવાનું છે.

ઓફિસ તો જુના મિત્રો જેવી થઇ ગયી છે, યાદ આવે છે પણ મળાતું નથી. અને ઓફિસની કોફી નું નામ આવતા તો આંખમાં આશું આવી જાય છે. પણ એના પર્યાય સ્વરૂપ મારી પાસે થાઈલેન્ડ ની બહુજ સરસ કોફી છે જે એક મિત્ર એ ભેંટ આપી હતી. હમણાં તો એનાથી જ ચલાવું છું.

થાઇલેન્ડની વાત નીકળી છે તો એક ઑફટોપિક વાત કરી દઉં.

હમણાં એક દિવસ મોડી રાત્રે કારમાં આવતાં એક નવા બનેલા ઓવરબ્રિજ પર ચડતા જ મેં ટીનાને કીધું કે મને આ બ્રિજ બહુ ગમે. આ બ્રિજ પર આવતા જ એમ નથી લાગતું કે થાઈલેન્ડ માં ડ્રાઇવ કરી રહ્યા હોઈએ. અને ટીના એકદમ હસી પડી, એ હાસ્યમાં છૂપું હા પણ હતું 😊. ખરેખર સ્વર્ગ યાદ આવી ગયું, હવે બહુ નહીં લખાય… 😀😀😀

Happy anniversary to me and Tina

આજે ૧૩ વર્ષ પુરા થયા, કોરોના ના કારણે ટીના માટે કોઈ ભેંટ લેવામાં નથી આવી. હજુ ઓછામાં ઓછા બીજા ૫૦ વર્ષ સાથે ઉજવવાની ઈચ્છા છે. જોઈએ શુ થાય છે.

ક્યાંય બહાર ફરવા, જમવા જઇ શકાય એમ નથી એટલે ઘેર જ કંઈક કરવામાં આવશે.

Happy birthday Sam

૨૦૦૮ માં બરાબર આજ દિવસે રાત્રે ફોન આવ્યો કે ટીનાની તબિયત ખરાબ છે અને ઓપરેશન કરવું પડશે.

લગભગ રાત્રે ૨:૩૦ વાગ્યા પછી ઓપરેશન થયું અને સામર્થ્ય ભાઈ નું આગમન થયું 😊

શરૂઆતના ૩-૪ દિવસ ટીના માટે બહુ ગંભીર હતા, પણ ઇશ્વરભાઈની દયાથી બધું થાળે પડી ગયું.

હું, મમ્મી-પપ્પા અને ટીનાના મામી અમે આટલા લોકો સવાર સવારમાં ડીસા દવાખાને પહોંચ્યા.

નાનકડું ફૂલ ગુલાબી બાળક જોયું, હજુ આજે પણ એ દૃશ્ય મને યાદ છે. મને એને ઊંચકવા કીધું તો હું પાછો પડ્યો પણ પછી ધીમે થી ઉચકયો. એની હથેળીમાં આંગળી મૂકી તો ફિટ પકડી લીધી, જે આજે પણ એ ઊંઘમાં કરે છે.

જોતજોતામાં આજે આટલાં વર્ષો વિતી ગયા અને આજે ફરી એ દિવસ આવ્યો છે.

કોઈ મોટી ભેંટ તો નથી લીધી એના માટે, બાકી ટીના જાણે ..