કાલ થી અમારો સેહવાગ ડાઉન છે.

કાલે સાંજે ઓફીસ થી ઘેર આવ્યો, કોકુ એકદમ ફીટ એન્ડ ફાઈન મારી જોડે રમતો હતો. અચનાક જ એ જઈ ને ટીઆ ના ખોળા માં બેસી ગયો. થોડી વાર માં મે એને ઉચકી ને મારા ખોળા માં બેસાડ્યો. મને લાગ્યું કે આને કોઈ તકલીફ તો હોવી જ જોઈએ નહિ તો આમ ના કરે. એને પૂછ્યું તો કંઈ બોલ્યો નહિ, પણ મને એનું શરીર ગરમ લાગ્યું. માત્ર ૨ મિનીટ માં તો એનું  શરીર ઉકળી ગયું. ડોક્ટર પાસે લઇ ગયા, એમને જોઈ ને કીધું કે વાઈરલ ઇન્ફેક્સન છે. અને કોકુ ને ચોકલેટ, આઈસ્ક્રીમ, વેફર, કુરકુરે, મીઠાઈ એવું બધું સરસ સરસ ખાવાની ના પાડી દીધી. કોકુ નો તાવ તો ત્યાં જ ઉતરી ગયો 😛 ( ખરેખર, આ બધું સાંભળી ને અમે હોસ્પિટલ ની બહાર નીકળ્યા તો કોકુ નુ શરીર ઠંડુ પાડી ગયું હતું ).   પછી ઘેર આવી ને દવા પીધી તો થોડું સારું હતું. હજુ તાવ તો છે જ. ૧-૨ દિવસ રહેશે એમ કીધું છે. જોઈએ હવે શું થાય છે મારા કોકુ નુ. કેટલો હેરાન થાય છે. આમ તો તાવ છે તો પણ દોડાદોડ કરે જ છે આખા ઘર માં. ને ઘર તો એમ જ માથે લીધેલું છે :P.

Advertisements

મારા IT ફિલ્ડ ના મિત્રો માટે

મારા IT ફિલ્ડ ના મિત્રો માટે. માત્ર IT નહિ, બીજા પણ ઘણા બધા ફિલ્ડ, ઘણા બધા નહિ, મોટા ભાગના ફિલ્ડ ના મિત્રો માટે ચેતન ભગત નો એક સુંદર લેખ.

life
life

કહા જાઉં કૈસે ( ખુજલાઉ )

મારા ઘર ની સામે આજે એક ભજન નો કાર્યક્રમ રાખવામાં આવ્યો છે. એક ભાઈ બેસી ગયા છે માઈક લઇ ને અને રામકથા સંભળાવી રહ્યા છે. ઘણા લોકો આવ્યા છે ને ધ્યાન થી સાંભળી રહ્યા છે. ઘણું જ સારું ને ઘણું જ સંભાળવા જેવું બોલી રહ્યા છે.

આ રામકથા તો જેમને કરવાની હતી એ ઘર ના લોકો સરસ ગોઠવાઈ ને બેસી ગયા છે, એમના સગાવહાલા પણ આવી ને બેસી ગયા છે. પણ આ લોકોએ સોસાયટી નો રોડ બંધ કરી દીધો છે. એટલે બધા ને ગોળ ગોળ ફરી ને આવવું પડે છે. ઘણા બધા લોકો ના ઘર આગળ વાહનો પાર્ક કરી દીધેલા છે. મારા ઘર આગળ જ મોટી ગાડી મૂકી ને કોઈ જતું રહ્યું છે.  જેમ તેમ કરી ને મારી બાઈક ઘર માં મૂકી. અને સહુ થી મોટી ને સહુ થી બેકાર વસ્તુ, આ લોકો સ્પીકર માં જોર જોર થી ઘાટા પાડી પાડી ને ગઈ રહ્યા છે. કોણ જાણે ક્યાં સુધી ગાશે.

સરકારે તો કાયદો બનાવ્યો છે કે આમ પરમીસન વગર ના વગાડાય, પણ કોણ જાણે એમને પરમીસન લીધી હશે કે કેમ ? એ ભાઈ પાછા સામે જ રહેતા હોય એટલે આપડે શરમ માં બોલાય નહિ કે આ બંધ કરો 😦 ના છૂટકે સંભાળવું પડે. આતો સારું છે કે અમારે આજુ બાજુ ભણતા હોય એવા કોઈ બાળકો છે નહિ, નહિ તો એને તો ટેન્સન આવી ગયું હોય હમણાં.

શું કરીએ ? આ જ છે જીવન

કહા જાઉં કૈસે સોઉં 😀